W polskiej kulturze, często postrzeganej jako powściągliwa i formalna, kryje się głęboka potrzeba związku, wyrażana w sposób subtelny, lecz silny. Praktyka "zmysłowego tańca dusz" odnosi się do sposobu, w jaki Polacy budują i pielęgnują emocjonalne współprace, często unikając bezpośredniego werbalizmu. To nie jest taniec otwarty